15. baba,ilk dəfə qış günü gözünü açdığın dünyaya 87 il sonra yenə qış günü gözlərini bağladın. ilk dəfə gözünü açdığın anda yanında olan insanların emosiyalarını təsəvvür edə bilirəm. yəqin dünyaya yeni gələn bu həyat üçün çox seviniblər. eyni qədər güclü, amma sevincsiz hisslərlə yola saldıq səni! 87 il əvvəl ətrafında olan həmən insanlardan heç biri yox idi yanında. ailənin ən kiçiyi olaraq ən son qalan sən idin.

əslində 10 il əvvəl qəbul etmişdim ölümünün reallığını. daha doğrusu, qəbul etdiyimi düşünürdüm. son 10 ildə sən zəiflədikcə hər dəfə səni görəndə birlikdə şəkil çəkdirməyimizi istəmə səbəbim bu idi. mümkün olduğu qədər çox xatirələr olmasına çalışırdım. ölüm xəbərini eşidəndə başa düşdüm ki yenə də hazır deyildim.

son aylarda dementianın daha da ağırlaşması ilə çox şeyi xatırlamırdın və ətrafdakı insanların valideynlərin olduğunu düşünməyə başladın. 87 il sonra ilk dəfə adını bəyənmədiyini dedin. 87 il! bütün həyatın boyu heç kimə deməyib ürəyində saxladığın bu məlumatı həyatının son ayında dedin. başqa hansı komplekslərin, problemlərin, arzuların var idi görəsən? heç kimlə bölüşmədiyin, səninlə birlikdə yox olan başqa hansı fikirlərin var idi?

inanmaq istəyirəm ki, indi həmən o axtardığın, ürək sözlərini demək istədiyin ailənlə birlikdəsən. inanmaq istəyirəm ki, 87 il hər ağırlığını yaşadığın bu dünyadan sonra indi özünü xoşbəxt hiss etdiyin bir yerdəsən. ümid edirəm ki son dəqiqələrində çox əziyyət çəkmədin.

səni nə qədər çox istədiyimi heç vaxt sənə demədim, amma göstərməyə çalışdım. ümid edirəm ki bacardım. səni çox istəyirəm, baba.